home | stats | gelinkt door | beheer | maak je eigen weblog aan! | Mag ik je kaartje? punt.nl

 

Voor die ene in m'n hoofd
Relaties | Literatuur | 30 April 2009 | 21:31:15
Tegen de tijd dat ik zal beseffen
dat jij het niet waard bent is het al te laat
Samen gaan wij hier niets beters van maken
en gaat er niets mooier dan het nu al gaat
 
Laat ik eens bedenken dat ik nog maar even
mijn mooiste verschijnen en kansen heb staan
Zou het mij ooit dagen dat ik al die jaren
met denken aan jou teveel tijd heb verdaan?
Zeg het eens... | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 85

Mag ik je kaartje?

Zondagmiddag: een ander soort kerk.
Religie/Heidendom | Gezwevel | 22 Maart 2009 | 13:00:22
Ik zet m'n fiets op slot en loop in de vaste richting; eigenlijk nooit de route langs het strandje, eerst langs het bruggetje en de steiger. Het uilenbeeld verderop is mossig en het hout begint te rotten. Een nieuwsgierige blik op het richeltje tussen de poten en de sokkel; ja hoor, mijn boodschappersduifje van een paar maanden geleden ligt er nog. Ik aai over het gebarsten gezicht van de uil en laat me een stukje verder leiden. Op een stil plekje aan de waterkant ga ik zitten en probeer contact te krijgen. Het voelt goed. Het gebied is drukbezocht, in de zomer is het strandje dichtbevolkt. Toch is het water nu rustig, ik heb ooit gelezen dat het diepste punt twaalf meter is. De bomen zitten nog goed in de bladeren, een fuut zwemt vastberaden voorbij. Natuurbeheer en intensieve recreatie zijn wel degelijk in evenwicht te houden, dit gebied lijkt niet kapot te krijgen. Ik vraag hoe het hier is, of ik iets kan doen, maar het is niet echt nodig. Eventueel wat rommel opruimen, maar verder is alles min of meer onder controle. De beheerders zorgen goed voor het water en het groen, natuurlijk ook in hun eigen belang. Ik versier een nieuw boodschappervogeltje met felle kleuren, schrijf wat wensen voor het gebied op een briefje, bedank en gooi het pakketje met een grote boog in het water. Dan ga ik verder, naar de wilg die ik vorig jaar voor het eerst zag staan. Een geel kruis geeft aan dat er iets mee is, maar wat? Hier en daar laat de bast los, en met storm zouden er takken naar beneden kunnen komen. De boom is heel oud, maar ik kan niet goed beoordelen of hij echt ziek is of gewoon bejaardenkwaaltjes heeft. Een deel van de stam is bedekt met mos en ik vlei me er even tegenaan. Ik voel me welkom, net als de vorige keer. Ik heb m'n drinkhoorn meegenomen en vul 'm met water (ook meegenomen, het zwemwater is vrij schoon maar niet drinkbaar), drink er iets uit, geniet tegen de boom staand nog even van de zon en vraag om een beetje hulp; het zou zonde zijn als deze boom vóór z'n tijd werd weggehaald, ook al staan er nog veel meer. De rest van het water in de hoorn giet ik rondom over de wortels. Het is geen wonder dat ik hier graag naartoe ga.
Zeg het eens... | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 126


Jagen vanuit bomen
Natuur | Observatie | 28 December 2008 | 20:47:16
Enkele hoge fluittonen weerklonken en met rinkelende belletjes zweefde er naast het pad een grote gedaante van boomtop naar boomtop. De spanwijdte van zijn vleugels maakte de kleinere vogels aan het schrikken, alleen de eenden en de meeuwen bleven rustig op het water. Een haas stak in paniek het pad over en bracht de grond aan het trillen terwijl hij langs de struiken rende.
Op dat ogenblik keek de roofvogel de andere kant op, hij zag iets anders of wilde niet langer meedoen. Want wie liet wie uit? De man werd gevolgd door de schaduw die eigenlijk uit was op het vlees in zijn rugzak. Steeds als de loer werd gedraaid, schoot de jager eropaf, als een slachtoffer van zijn eigen instinct. Toen het aas half op was en de lokmethode niet meer werkte, keek het dier op zijn begeleider neer, zijn scherpe klauwen om een hoge tak gekromd. Waarom zou je naar mensen luisteren als je weg kan vliegen?
Zeg het eens... | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 80


Een vuurwens
Spiritualiteit | Gezwevel | 02 November 2008 | 18:05:56
Mijn eerste vuurwens is een paar jaar geleden uitgevoerd, een geïmproviseerd vlechtje, in een kampvuur gegooid met een vurig verlangen in m'n hoofd. Een paar maanden later had ik verkering met de knapste man ooit. Nu kom ik weinig met vuur in aanraking, dus gebruik ik het niet vaak bij wensen of vragen, maar vandaag was het eens zover. De wens was uitgesproken en opgeschreven, er was een kaarsje naast opgebrand en een amulet mee opgeladen die meeging naar het sollicitatiegesprek. Maar iets klopte er nog niet, ik moest nog wat met dat briefje.
 
Thuis kan ik moeilijk de fik erin steken, we hebben een rookmelder en de geur van verbrand papier zou argwaan wekken. Dus dan ga je op een zondagmiddag op goed geluk naar buiten, omdat de tijd nu toch wel begint te dringen. Ik ging naar de rivier, eens water, altijd water. Natuurlijk was het druk, allemaal zondagswandelaars met honden en kinderen en het laatste wat ik wilde was raar aangekeken worden.. Toch vond ik na even zoeken een mooi plekje aan het water, waar gezinnen niet gauw langsliepen uit angst voor boze runderen, natte voeten en glijpartijen. Ik zette mijn glaasje neer en keek nog eens om me heen of niemand me zou zien.
 
Na een tijdje moed vatten, pakte ik het briefje en een aansteker, en hield de vlam erbij.
Het brandde niet zoals je bij papier meestal ziet, het duurde nogal lang. Ik stopte het papier in het glaasje dat precies op de grens tussen land en water stond. Er was geen vlam meer te zien, in plaats daarvan vulde het glaasje zich, erg hocus-pocus-achtig, met witte rook, die vervolgens in wolkjes wegwaaide door de uiterwaarden en over de rivier. Het moet op een kilometer afstand te ruiken zijn geweest en ik was volgens mij meer aan het hopen dat niemand het zou zien dan dat ik me echt op de wens kon concentreren. 
 
Na enkele minuten was het papier opgebrand en strooide ik de as uit over het water, waar het in een mooi lijntje langzaam wegdreef. Pas toen kwamen de eerste wandelaars weer langs en liep ik nog een rondje door de uiterwaarden, waarna ik weer naar huis ging. En nu maar afwachten...
Zeg het eens... | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 122


Kastanjeboom
Spiritualiteit | Gezwevel | 19 Oktober 2008 | 15:15:50
'Mijn' kastanje stond er bedroefd en herfstig bij in het park. Het grasveldje was modderig, er kwam herrie van het voetbalterrein en een grote mintgroene graafmachine stond roerloos midden op de zomerweide. Op zondag is het altijd wat drukker dan doordeweeks, veel gezinnetjes en honduitlaters, het kost me dan moeite om me niet te schamen voor mijn rare gedrag, maar ik was er toch en boom gaat altijd voor. Ik had hem al even niet meer gezien en stond een tijdje te kijken hoe hij er aan toe was en of er niemand langsliep. Na een tijdje liep ik naar de kastanje toe en ging er met m'n rug tegenaan staan.
Het duurt altijd even, heb ik gemerkt, eerst moet ik mijn eigen gedachten en bezigheden laten varen en dan kan het nog steeds gebeuren dat ik tijdens zo'n ontmoeting ineens heel onbeleefd weer midden in een dagdroom zit. Vandaag ging het ook lastiger, er was niet al teveel enthousiasme, maar na een tijdje voelde ik me anders, ik stond zó dichtbij de boom dat onze energieën door elkaar kringelden, ik voelde me licht als een veertje. Mijn blik werd naar de grond getrokken, naar wat er onder de grond zit, het reusachtige wortelstelsel. Ik dook dieper de grond in en probeerde mee te wortelen, het leek alsof mijn zwaartepunt lager kwam te liggen. Een betere grondingsoefening is er niet. Ik hing ontspannen tegen de boom aan, onopvallend in de schaduw van één van de twee taxusbomen, en ik viel bijna in slaap, in een wat weemoedige zondagsstemming.
Toen begonnen de wandelaars me weer op te vallen en de concentratie was weg. Ik liep naar de andere kant van de boom, naar de andere taxus. Ineens begreep ik het droevige van de kastanjeboom, de tweede taxus was onderaan de stam grotendeels ontdaan van zijn schors, waardoor de sapstroom niet door had kunnen zetten. Zijn loof was bruin verkleurd, het naakte hout voelde warm en droog aan. De boom was stervende. Ik heb werkelijk geen idee of bomen echt gevoelens hebben of dat dit alleen mijn fantasie is, maar het lijkt me dat als je gedurende enkele decennia vergezeld wordt door twee van deze prachtige vrienden, je verdrietig bent als er eentje overlijdt. Zeker als je het zelf al moeilijk hebt met baldadige hangjongeren die je het leven zuur maken met messen en aanstekers. Wat een bomenleven...
Zeg het eens... | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 93


Why did the chicken cross the road?
Humor | Gezwevel | 13 Oktober 2008 | 15:20:12
Hier heb ik het gejat
 
Alexandrian/Gardnerian: To reveal this would be to break my oath of secrecy. I can say, though, that it really is an ancient rite, dating far back in time, back even before 1951, and I have learned it from an unbroken lineage. As Gerald said, it takes a chicken to make an egg.

Asatru: First, we don't believe in a "One Chicken" or a "Hen and Rooster." We believe in many chickens. Second, "crossing the road" is part of the three levels, or worlds, and the chicken simply crossed from one level to another. Hail to the Chickens!

British Traditional: The word "chicken" comes from a very specific Old English word ("gechekken"), and it only properly applies to certain fowl of East Anglia or those descended therefrom. As for the rest, I suppose they are doing something remotely similar to crossing the road, but you must remember that traditional roads are not to be confused with the modern roads....

Celtic: In County Feedbeygohn on Midsummer's day, there is still practiced St. Henny's Dance, which is a survival of the old pagan Chicken Crossing fertility rite. Today, modern pagans are reviving the practice, dedicated to the Hen and the Green Rooster.

Ceremonial: "Crossing the road" is a phrase that summarizes many magical structures erected and timed by the chicken to produce the energy necessary for the intention of the travel across the road. For example, the astrological correspondences had to be correct, the moon had to be waxing (if the chicken intended to come to the other side of the road) or waning (if the chicken intended to flee to the other side of the road), and the chicken had to prepare herself through fasting and proper incantations. Note certain forms of invocation (summoning an egg inside your chicken self) can produce abnormal or even dangerous eggs and should only be conducted inside a properly erected barnyard.

Chaos: Thinking in terms of "roads" and "crossings" is simply looking at the formal, typically perceived structure of chicken crossing space-time. We, instead, focus on the possibility of chicken crossing itself; what appears to be a random act is thus actually the norm --- it is the road which is the freak of chance. Indeed, quantum mechanics now demonstrates what we knew all along two roads can simultaneously exist in the same place at the same time. Thus, by attuning ourselves to the dynamic energy (called "crossing"), we can manifest the road. Of course, to the unknowledgeable, this appears as a chicken crossing the road.

Dianic: The chykyn ("chicken" is term of patriarchal oppression) sought to reclaim for herself the right to be on the other side of the road, after it had been denied to her for centuries. By doing so, she reawakened the power of the Hen within herself.

Discordian: cock-a-doodle-doo!

Druid: To get to the sacred grove, of course! Keep in mind that 99% of everything written about chickens-crossing-the-road is pure hogwash, based on biased sources. Yes, there were a few unfortunate chicken sacrifices in the past, but that is over now...

Eclectic: Because it seemed right to her at the time. She used some Egyptian style corn and a Celtic sounding word for the road and incorporated some Native American elements into her Corn-name, Chicken-Who-Dances-and-Runs-with-the-Wolves.

Faery: In twilight times and under sparkling stars, those properly trained can still see the chickens crossing the roads. Reconnecting with these "fey-fowl" as they cross is crucial to restoring the balance between the energies of modern development and living with the earth.

Family Traditional: Growing up, we didn't think much about "crossing the road." A chicken was a chicken. It crossed the road because that was what worked to get her to the other side. We focused on what worked, and we worked more with the elders of the barnyard and less with all this "guardians of the chickencoop" business. We didn't get our concepts of "chickens" or "the other side" from Gardner, either. You can choose not to believe us since we did not "scratch down" on paper what was clucked to us orally (which, at certain times in history, was the only way to avoid becoming Easter chicken soup!), but that doesn't change the facts there were real chickens, and they really did cross the road!

Kitchen Witch: The chicken crossed the road to get food, to get a rooster or to get away from me after I decided to have chicken for supper!

Left Hand Path: White, fluffy chickens prancing across the road ! Do you think that is all there is to crossing the road? Do you dare to know the dark side of crossing the road and the other path to self-development?

New Age: The chicken crossed the road because she chose this as one her lessons to learn in this life. Besides, there was so much incense and bright, white corn to explore on the Other Side.

Newbie: well, 'cause I read in this really kewl book that said, like, chickens are supposed to cross the road, right?

Posting on an Online Discussion Group: What the hell do you mean 'why did the chicken cross the road?' ???!!!??? Haven't you read any of the previous posts? We've been [expletive deleted] debating every word of that question, painstakingly trying to come to some kind of answer. I know you wrote 'all i wanted to know was why chickens cross the road, im not looking for any chicken spells' but I'm fed up with newbies who can't even bother to REEEEEEEEAAADDD the posts on that very topic! No, this is not a flame. But, I and several others here have the maturity to properly explore and respond to this question, and we were properly trained; we didn't just read a book and think we were full-fledged chickens.

"Sethian"/Jane Roberts: Session 666; Wednesday, Dec. 2, 1969; 9:00 p.m. Now, you create your own chicken, each of you individually and en masse. Your physical senses fool you into believing you are seeing a chicken crossing the road, when instead, the chicken has already crossed the road, and hasn't even begun to cross the road. There is a probable chicken that never crossed the road as well. Further, because you each perceive a chicken, there is not only one chicken but, in fact, many different chickens. As I have said before, time is simultaneous. All probable versions of the chicken--past, present and future--exist at once in the spacious present. It is only because you believe [emphatically] that time is linear, with each moment followed by another in one-line kind of fashion, that you perceive the chicken taking chicken steps to get to the other side of the road. It does no good to ask "Which came first, the chicken or the egg," either, for they both exist at once in simultaneous time. [910 p.m.] Now, there are families of chicken consciousness. All life seeks value fulfillment, for consciousness is consciousness. What you perceive as a chicken may be something far different in another reality. The chicken may, for example, be a fragment personality of your entity. The chicken is no less than you are, however, simply because it is a chicken. Now, the chicken has its reality, and you have your reality. But the chicken is more than a chicken [emphatically], and you are more than you think that you are! [Pause one minute] The chicken crosses the road because it believes it can, and it does. It knows that it is sacred and that it will not die. You (underline 'you') also are sacred and you will not die. But as long as you believe that it is unsafe to cross the road, you must take chicken steps and obey the laws that you have agreed upon to get to to the other side safely. [End at 9:30 p.m. Jane came out of trance easily. She didn't remember a word she had spoken as Seth.]

Solitaire: The chicken didn't want to be part of a coven or an oven.

Shaman: Crossing the road is a way to reconnect with the healing, visionary lifeways of the past. Chickens have long known this, but increasingly the Rooster's Movement is adding more roosters to the crossings too.

Snert: Hey, are you guys really chickens? Can you giveme a spell that will make a chicken cross the road?

Wiccan: The chicken crossed the road because she felt like she was finally "coming home." She could do it alone or with others, but she had to call to the Guardians of the Watchtowers of the Barnyard first ... uhm, after casting the circle.

Zeg het eens... | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 88


Vegetariër
Eten en drinken | Dinges | 12 Oktober 2008 | 21:45:04
'Zou jij vegetariër willen worden, puur uit protest tegen dierenleed?'
 
 
Dieren zijn er weliswaar niet speciaal om opgegeten te worden door mensen, maar het is volgens mij zeker niet onnatuurlijk dat we er zulke eetgewoonten op na houden. Het feit dat we vlees eten, heeft ons gemaakt tot wat we zijn. Of dat goed is of niet, daarover verschillen uiteraard de meningen.
We zijn hier alleen wel een beetje doorgeslagen.. af en toe vlees is lekker en gezond, maar de exorbitante hoeveelheden die we tegenwoordig in het Westen verstouwen, hebben niets meer met gezondheid te maken. Vanwege de grote vraag worden dieren onder dieronterende omstandigheden vetgemest, (gelukkig) snel geslacht en verwerkt in de gekste producten. Dit proces kost een ontzagwekkende hoeveelheid energie (water, veevoeder, electriciteit, benzine) en is belastend voor het milieu. 
Waarom verzinnen ze niet zoiets als een vleestax? Of moeten we wachten op de volgende veeziekte, op een volgend teken aan de wand om aan te geven hoe verkeerd we bezig zijn? Eén à twee keer per week vlees is toch al meer dan genoeg?! Het blijft bewonderenswaardig hoe de mensheid bezig is zichzelf te gronde te richten.
 
Zeg het eens... | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 107


Dromen en wandelen
Spiritualiteit | Gezwevel | 08 Oktober 2008 | 21:53:00
Ik zet m'n fiets op slot en loop een eindje het pad af. Mijn lichaam voelt zwaar en onwerkelijk, ik kom bijna niet vooruit. De dagdroom heeft zich weer in me genesteld en houdt me bezig terwijl ik me probeer te concentreren op mijn omgeving. Er is geen tijd voor die onzin, het heeft geen zin om te dromen over dingen die nooit zullen gebeuren.
Ik raap een veer op van de grond en loop verder, tevergeefs proberend om op te letten. Vogels vliegen met veel lawaai op als ik langsloop. Ik kijk omhoog richting de boomtoppen en probeer een spoor te vinden van Uil, die zich helaas ook vandaag niet laat zien. Ik begin te geloven dat ik onrechtmatig steeds probeer contact te zoeken, dat Uil niet bij me is en dat ook niet wil. Ik sta even stil bij zijn beeld en loop dan verder, langzaam, sluipend, steeds omhoog kijkend, de veer in mijn hand als een wichelroede. Ik denk aan de poster met daarop het beeld van Athena, bijna niet als vrouw te herkennen... Athena.. wat heb jij hiermee te maken? De dagdroom gaat verder, het pad wordt donkerder. Om me heen het geluid van klapwiekende duiven en snaterende eenden. De vermoeidheid wordt sterker en mijn bekken voelt wankel en pijnlijk.
De bomenrij wordt dunner, het water wordt weer zichtbaar, even later is daar de oude wilg die ik enkele malen eerder bezocht heb. Ik bekijk hem goed en leun enkele ogenblikken tegen de vriendelijke stam. Het mos voelt warm en zacht tegen mijn rug. Ik aai de veer, bewonder de stevigheid van de baard, prik zachtjes in m'n vinger met de punt van de schacht. Met mijn hele lichaam tegen de stam gedrukt probeer ik op te gaan in de boom, mijn hoofd leeg te krijgen..
Er zit een holte in de schors, waar de wilg aan het vervellen is. Ik steek de veer erin, en aai nog even over de stam. Dan maak ik m'n ronde af, de droom is minder sterk en mijn gemoed is kilo's lichter. Hopelijk kon de boom tegen een stootje.
Zeg het eens... | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 91


In m'n hoofd
Relaties/Liefde | Dinges | 08 Oktober 2008 | 20:49:57
Uit het oog, uit het hart, zo is het meestal echt. Maar die ene, die ene, die blijft. Al jaren, zeven hele jaren. Ver buiten mijn bereik. Bij iemand anders, een bloedmooi meisje. Hij weet waarschijnlijk niet wie ik ben, hij weet mijn naam niet meer als ik hem tegenkom, hij zal me vermijden ontwijken vergeten want hij voelde zich vroeger al ongemakkelijk bij me, dat was wel te merken. Hij is mijn type niet, waar hij rechts is, ben ik links, we zouden ruzie krijgen en ik zou ongetwijfeld overal op terugkomen. Hij is NIET leuk. Maar WAAROM wil hij niet weg uit m'n hoofd?! Waar heb ik dit aan verdiend? Ik hoef mijn motivatie toch niet alleen uit dit soort fascinaties te halen, lieve liefdesgodin, of is het werkelijk zo slecht met mij gesteld? Moest ik die ander, die echt lieve man hiervoor laten gaan, het afgelopen jaar? Voor een droombeeld-zeepbel? Krijg ik er pas zin in als die ene bij me is? Dan gaat het nooit gebeuren vrees ik.
 
Ik wil dit niet meer, geef me nou eens duidelijkheid, laat me zien waarom wel of waarom niet, zodat dit eindelijk afgesloten kan worden, ik ben het zó zat!
 
24-10
 
Inmiddels ben ik met m'n neus op de feiten gedrukt. Het was hard nodig en het doet behoorlijk zeer. Nu weet ik nog steeds niet wat ik moet doen om eroverheen te komen, maar ik hoop dat het snel minder wordt. Volgens mij ben ik al een flink eind op weg. Wat een kutzooi. Het enige wat het me oplevert is een goede cijferlijst: als afleiding en ter compensatie (Zie je nou wel dat ik het wèl kan!) heb ik ervoor gezorgd dat mijn laatste twee vakken met hele hoge cijfers zijn afgerond. Dus om te laten zien dat ik hem daar echt niet voor nodig had, moest ik blijkbaar even teleurgesteld worden.. Isn't it a strange world?
Zeg het eens... 4 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 156


Het boodschappenvrouwtje
Persoonlijk | Observatie | 02 Oktober 2008 | 21:15:22
Ze haalde moeilijk adem. Haar gezicht zag bleek, ondanks haar van nature donkere huidskleur. Lopen ging heel moeizaam en ze zag eruit alsof ze een zware dag achter de rug had. Toch kwam ze 's avonds boodschappen doen, schuifelend achter een rollator zonder opbergmogelijkheden. 'Heb jij een tasje voor mij?' 'Nee mevrouw, ik heb geen tasjes hier, maar ik zal even iets zoeken.' 'Nou, dan doe ik het hier wel in..' Ze stond bij de broodzakjes en probeerde haar boodschappen erin te doen. 'Het past niet!' 'Nee, die zijn te klein.' Ik verzamelde haar boodschappen in een mandje op de afdeling, terwijl zij verder ging en af en toe nog wat kwam brengen 'Kijk, die zijn voor mijn zoon!'.
Na een half uurtje was ze klaar en gingen we naar de kassa, ik verdeelde de boodschappen over twee tassen terwijl zij afrekende. 'Loop je even mee? De auto staat daar.' We liepen door de regen over het verlaten pleintje, ze liep steeds langzamer.
'Wordt u opgehaald?' 'Nee, dit is mijn auto! Ik moest ook sjoelen vandaag dus toen ging ik meteen even boodschappen doen.' Ze reed nog zelf... Met enige moeite ging de kofferbak open en ik zette de boodschappen erin. De rollator was makkelijk opvouwbaar en ging op de achterbank, waarna ik het vrouwtje een arm aanbood en naar de bestuurdersstoel hielp. Ik deed de deur achter haar dicht, ze claxonneerde en zwaaide enthousiast naar me.
Gelukkig woont ze vlakbij.
Zeg het eens... | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 77


Home   weblog sinds: 2008-07-24

Ontwikkeld door punt.nl en gehost door mijndomein.nl. Problemen met de inhoud van deze log? Klik hier.